Ποιότητα ζωής και ο ρόλος του νοσηλευτή στην τρίτη ηλικία

Τα άτομα της τρίτης ηλικίας αποτελούν μια ηλικιακή ομάδα, η οποία απασχολεί τη σύγχρονη κοινωνία. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα της τρίτης ηλικίας είναι ποικίλα και σχετίζονται τόσο με τη σωματική όσο και με την ψυχική τους υγεία.

Οι αλλαγές που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο έχουν οδηγήσει στη μείωση του βιοτικού επιπέδου των ηλικιωμένων ατόμων. Για το λόγο αυτό, έχει δημιουργηθεί η ανάγκη προστασίας και φροντίδας της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας προκειμένου να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η τρίτη ηλικία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος και σταθμός στη ζωή κάθε ανθρώπου. Η συνταξιοδότηση και η αποχώρηση από την επαγγελματική και κοινωνική δραστηριότητα, πολλές φορές δημιουργεί προβλήματα γήρανσης, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται με έκπτωση των σωματικών και ψυχικών ικανοτήτων. Ως αποτέλεσμα, δημιουργούνται απογοήτευση και προβλήματα ψυχικής υγείας, και κυρίως γεροντική κατάθλιψη, λόγω της πεποίθησης ότι το τέλος της ζωής πλησιάζει.

Παρόλα αυτά, η ποιότητα ζωής στην τρίτη ηλικία είναι ένας εφικτός στόχος. Η αναπόφευκτη μείωση των σωματικών δυνάμεων δεν εμποδίζει κάποιον να παραμείνει πνευματικά υγιής, με κοινωνικές επαφές και συμμετοχή σε κοινωνικά δρώμενα. Επίσης, η ικανότητα να λαμβάνει κάποιος αποφάσεις για θέματα που τον αφορούν δεν είναι κάτι που χάνεται με την ηλικία, αλλά κάτι που δίνει ικανοποίηση, καθώς δημιουργεί σε όλους αλλά και στον ίδιο τον ηλικιωμένο, την αίσθηση ότι διατηρεί τον έλεγχο της ζωής του.

Υπο αυτές τις συνθήκες καλείται το νοσηλευτικό προσωπικό να συμβάλλει στη φροντίδα των ηλικιωμένων ατόμων σε όλα τα επίπεδα, καθώς οι ανάγκες αυτής της ηλικιακής ομάδας συνεχώς αυξάνονται.

Κύριος σκοπός της νοσηλευτικής είναι να βοηθήσει το ηλικιωμένο άτομο και την οικογένεια του να ανταποκριθεί στις καθημερινές απαιτήσεις της ζωής και να διεκπεραιώσει τις απαραίτητες δραστηριότητες, τις δραστηριότητες εκείνες που συντελούν στη διατήρηση της υγείας, στην αποκατάστασή της ή ακόμη και σε έναν και ειρηνικό και όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο θάνατο.

Στο ηλικιωμένο άτομο η ισορροπία μεταξύ των δραστηριοτήτων και των υποστηρικτικών πηγών διαταράσσεται. Μερικές δραστηριότητες περιορίζονται, αλλά και πολλές εξακολουθούν να υπάρχουν. Η νοσηλευτική φροντίδα παρεμβαίνει για να βοηθήσει την επαναφορά του ατόμου στην ισορροπία, αυξάνοντας τις υποστηρικτικές πηγές.

Στη φροντίδα του ηλικιωμένου υπάρχουν δύο σπουδαίοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υποψη και να τεθούν σαν βασικοί σκοποί της νοσηλευτικής φροντίδας.

 

Διατήρηση και σεβασμός της προσωπικότητας του ατόμου

Ο καθένας στην κοινωνία του σήμερα τακτοποιεί τον εαυτό του και τα δικά του θέματα όπως ο ίδιος κρίνει καλύτερα, επιλέγει τον τόπο διαμονής του, καθώς και τον τρόπο ζωής του. Ο ηλικιωμένος κινδυνέυει να χάσει αυτήν την ατομικότητα του, διότι με τη διεργασία του γήρατος και τις διάφορες ασθένειες που τον συνοδεύουν, αισθάνεται φυσική ή πνευματική αδυναμία και ανικανότητα διεκπεραίωσης των δραστηριοτήτων αυτών της καθημερινής ζωής.

 

  • Ενθάρρυνση για αυτοφροντίδα

Η νοσηλευτική φροντίδα θα προγραμματιστεί, έτσι ώστε να ενισχύσει τις δυνατότητες και να περιορίσει τις αδυναμίες. Δυσκολίες στην αυτοφροντίδα του ηλικιωμένου πρέπει να αναμένονται. Χρειάζεται να γίνει αντιληπτό και κατανοητό ότι η πλημμελής έστω διακπεραίωση ορισμένων δραστηριοτήτων δίνει στον ηλικιωμένο το αίσθημα της χρησιμότητας και της ικανοποίησης.

 

Το νοσηλευτικό προσωπικό δημιουργεί στενές σχέσεις με τους ασθενείς που φροντίζει. Πράγματι, η θεραπευτική σχέση που αναπτύσσεται είναι σημαντική και επιδρά στην ανάρρωση των ασθενών. Η προσωπικότητα και οι δεξιότητες του νοσηλευτή είναι τα σημαντικότερα στοιχεία αυτής της θεραπευτικής σχέσης. Οι νοσηλευτές θα πρέπει να έχουν ζεστασιά, θερμή και θετική στάση απέναντι στον ασθενή, αφού η ζεστασιά μεταβιβάζεται στον ασθενή και τον βοηθά. Η ενσυναίσθηση των νοσηλευτών αποτελεί σημαντικό αγαθό, ώστε να αντιλαμβάνονται πώς αιθάνεται ο ασθενής. Τέλος, οι νοσηλευτές πρέπει να είναι αυθεντικοί και να δείχνουν γνήσιο ενδιαφέρον απέναντι στον ασθενή.